این شعر خفنو دوست دوست دوستم سروده:
کاه بودن ننگ است.......... کووه می باید بود...........
تا به هنگام ابر طوفان ها چون ستونی به زمین جا مانیم..........
ونه چون یک پرکاه با ملایم بادی..............
خویشتن را دست تقدیر بدهیم و برویم...........
قطره بودن ننگ است..... بحر می باید بود................
تا که جاری شود از ما نهرها..........
و نه ما منتظر بارانی......
شمع بودن ننگ است........ مهر می باید بود.........
تا که روشن شود از ما همه ی ظلمت ها............
و نه سوسو بزنیم در دل تاریکی.............
یاس بودن ننگ است........ سرو می باید بود............
تا به هنگام خزان سبزیش بر همه پیدا باشد.........
و نه پژمرده و پرپر باشد ..........
زندگی سخت است آرییییییییییی....
پس چرا باید زیست؟!!!!!
کوه و بحر و مهر بودن یا که مثل سرو بودن.......
عشق می خواهد عشق.......
مرد می خواهد مرررررررد............
و نه من........
چون پر کاه..........
شعله ی لرزان شمع...قطره ی آبی صغیر...یا که چون یاس صغیر...
ولییییییییییییییییییییی.......
من به امید گشودم دیده در دنیای فانی........
تا اگر کاهم به همراه گلی بر خشت دیواری نشینم....
یا اگر یک قطره ی آبم اشک باشم به روی گونه ها جاری.....
یا اگر شمعم کنار عارفی باشم......
یا اگر یک بوته ی یاسم به دست عاشقی دلداده برمعشوق باشم....
پس منم زندگی خواهم کرد.....
هر که هستم..تا که هستم...زندگی خواهم کرد..............
پ.ب:مخلص همتون.....